Kwijtraken. Het overkomt me vaker dan me lief is. Deze week stuurde ik een foto als verjaardagswens naar een vriend, waarop die antwoordde: ‘ha, daar had ik m’n pet nog.’ Alleen dat, en ik weet perfect wat hij bedoelt.
Dat is de zin die ik zoveel denk als vroegere foto’s passeren. Oh, daar had ik die handtas, en och, die sjaal! Dan voel ik een neepje in mijn hart, want iets kwijtraken doet een beetje pijn. Er is ook dat tikje boosheid en ontgoocheling in jezelf. Gelukkig heb ik een geduldige man en lieve vrienden, die zo veel mogelijk voor mij en m’n spullen helpen zorgen, maar ook zij hebben hun grenzen.
De nieuwe kasjmier sjaal die we vorige week in een bergdorp bij Marrakech kochten, waarvoor Dirk zich driedubbel plooide om een mooie prijs te onderhandelen en waar ik zo blij mee was. Hij oogde mooi én voelde warm, want het was er bar koud. Ik sta dus op de meeste reisfoto’s trots met sjaal. De dag van onze terugreis werd het warmer, en nadat we via luchthaven, vliegtuig, station en trein op het busperron in Kortrijk stonden merkte ik: hij is er niet meer. En dat was niet de eerste keer.
In Delft kocht ik een wollen sjaal, waarna we een bezoekje brachten aan Doc Delft, bekend onder de bibliotheekmensen. (in m’n hart ben ik dat.) In de bib was het warm.
Ze stuurden hem de week erop kosteloos op nadat ik in een mail heel hard bofte met hun mooie bib en met de kleine bijvraag of er geen wollen sjaal gevonden was. Kort nadien liet hij toch nog het leven in een te warme wasmachine, maar daar kon ik méér mee leven dan met kwijt.
‘Iets is pas ècht kwijt als mama het niet meer vindt’ – is een gekende spreuk. Veel kwijt dus hier. Veel spijt ook. Waar zou ik die overtrui nu toch gelaten hebben? “Oh, bij die brooddoos, de paraplus, je fietssleutel, de oortjes, die sjaals en je zonnebril misschien?” klinkt het droog van achter de krant.
Alles wat we verliezen kunnen we vervangen, behalve elkaar. Zolang we elkaar nog vinden, is niets écht kwijt. Denk ik dan. 
