Auteur: Katrien

Kwijtraken. Het overkomt me vaker dan me lief is. Deze week stuurde ik een foto als verjaardagswens naar een vriend, waarop die antwoordde: ‘ha, daar had ik m’n pet nog.’ Alleen dat, en ik weet perfect wat hij bedoelt.

Dat is de zin die ik zoveel denk als vroegere foto’s passeren. Oh, daar had ik die handtas, en och, die sjaal! Dan voel ik een neepje in mijn hart, want iets kwijtraken doet een beetje pijn. Er is ook dat tikje boosheid en ontgoocheling in jezelf. Gelukkig heb ik een geduldige man en lieve vrienden, die zo veel mogelijk voor mij en m’n spullen helpen zorgen, maar ook zij hebben hun grenzen.

De nieuwe kasjmier sjaal die we vorige week in een bergdorp bij Marrakech kochten, waarvoor Dirk zich driedubbel plooide om een mooie prijs te onderhandelen en waar ik zo blij mee was. Hij oogde mooi én voelde warm, want het was er bar koud. Ik sta dus op de meeste reisfoto’s trots met sjaal. De dag van onze terugreis werd het warmer, en nadat we via luchthaven, vliegtuig, station en trein op het busperron in Kortrijk stonden merkte ik: hij is er niet meer. En dat was niet de eerste keer.

In Delft kocht ik een wollen sjaal, waarna we een bezoekje brachten aan Doc Delft, bekend onder de bibliotheekmensen. (in m’n hart ben ik dat.) In de bib was het warm.

Ze stuurden hem de week erop kosteloos op nadat ik in een mail heel hard bofte met hun mooie bib en met de kleine bijvraag of er geen wollen sjaal gevonden was. Kort nadien liet hij toch nog het leven in een te warme wasmachine, maar daar kon ik méér mee leven dan met kwijt.

‘Iets is pas ècht kwijt als mama het niet meer vindt’ – is een gekende spreuk. Veel kwijt dus hier. Veel spijt ook. Waar zou ik die overtrui nu toch gelaten hebben? “Oh, bij die brooddoos, de paraplus, je fietssleutel, de oortjes, die sjaals en je zonnebril misschien?” klinkt het droog van achter de krant.

Alles wat we verliezen kunnen we vervangen, behalve elkaar. Zolang we elkaar nog vinden, is niets écht kwijt. Denk ik dan.

Onlangs waren we op de uitvaart van zuster Roza, ‘tante masseur’, die de gezegende leeftijd van 105 jaar behaalde. Een mooie dienst met veel respect voor wie ze was en wat ze voor de gemeenschap en haar familie betekende. ,,Als jonge vrouw beantwoordde ze de roep van God,’’ hoorde ik de priester zeggen. En toen, toen was ik even weg.

Even weg naar mijn prille jeugd. Opgroeiend naast het rusthuis, dat voor een deel m’n speeltuin was. Snoepjes gaan aftroggelen bij de oudjes, tot de zusters vonden dat het wel genoeg was. In hun tuin uien oogsten, die bloembollen bleken te zijn. ,,Maar zuster, bij ons thuis eten we dat op hoor!’’ Vallen met de fiets en de zuster van het wit-gele kruis die mijn knie verzorgde en sakkerde dat ik voorzichtiger moest zijn. Zr Germaintje, zr Anna, zr Hildefonse, enkele die ik ben vergeten, en ook zr Alena, zr Francoise en zr Roza dus.
Het kwam dan ook niet uit de lucht gevallen dat ik thuis op een dag vroeg waarom die zusters daar allemaal samen woonden en niet trouwden. Het antwoord dat mijn moeder toen gaf, vergeet ik nooit. ,,Zij kregen een roeping. Op een dag roept God je, en dan kan je geen nee zeggen, je kiest voor hem en gaat in het klooster.’’
Ik kroop die dag, erg geschrokken, in bed met mijn handen over mijn oren, bang dat ik God zou horen roepen. Met die angst liep ik als kind écht enkele jaren rond. Zingen of lezen, voor ik in slaap viel, om God toch maar niet de kans te geven om te roepen. Ik stelde me voor dat hij dat deed als alles rustig was in je hoofd en je anders geen gedachten had. Dus zorgde ik constant voor genoeg onrust in mijn hoofd. En als we thuis of op school een gebed opzegden, hield ik me ongemerkt afzijdig, want stel je voor dat ik bij God in de gratie zou vallen, dat hij me in de gaten kreeg… Want: ik wou ‘trouwen en kindjes krijgen’!
Maar kijk, het kwam goed. Hij heeft (nog) niet geroepen en ik leid het leven dat ik wou. Hij mag nu trouwens nog even wachten ook…

En toen was ik terug op de uitvaart, goed vijftig jaar ouder en wijzer intussen, met de rouwende zusters, die wel degelijk uit vrije wil ingetreden zijn en nu het leven leiden waar zij destijds zelf voluit voor kozen, in dienst van God en de gemeenschap.
Moeder, je weet niet half hoe heel bang je mij maakte, maar het is je vergeven.
Zuster Roza, merci voor deze trip down memory lane, en doe de groeten daar. 

Een foto nam je niet zomaar, in het jaar 1972. Je moest al over een kodak beschikken, liefst met een filmrolletje in én je mocht niet vergeten door te draaien na een getrokken foto. Anders stonden ze allemaal op één afdruk. Maar hier bij ons, die zomer, was alles helemaal onder controle.

1. Het was mooi weer. Binnen fotograferen kon alleen met flits en die hadden we niet.

2. We hadden onze mooiste kleren aan. Ik zag mijn grootmoeder nooit anders dan in het zwart, maar haar beste zwarte kleed -dit dus- was versierd met (zwarte) broderie. Ik heb het nog altijd, dat kleed. Niet dat ik het zelf ooit aan had. Meter Marie, toen 97, was immers van de slanke soort. Mijn eerste communiekleedje naaide mijn moeder zelf, zo ook haar eigen jurk. Mijn ma, 49 op dat moment, was immers van de handige soort.

3. De achtergrond moest zijn: het weelderige groen met achteraan de lourdesgrot met bijhorende beelden die mijn vaders broer, nonkel Daniël, nog zelf gebouwd had.

“Allez André, gij moet de foto trekken.” Mijn pa, 62, deed meestal zijn eigen ding, maar aan het bevel van zijn drie vrouwen kon hij dit keer niet onderuit.

“Maakt da we schoon in de midden staan. En boven mijn knieën trekken hoor, die moeten er niet op en dan ga je ook de grot goed meehebben. Geen roste stoel of vuil dak of serre trekken nji!. Nee, niet dat knopje, dat daarboven! En let op dat uwe vinger der niet opstaat.”

Mijn vader was immers, net als ik trouwens, van de haastige soort.

Groetjes van de jongste op de foto, die de bui lijk al zag hangen.
Nb de grot situeerde zich net links van meter Marie.

Op mijn 6e verjaardag trokken we naar zee. De fotocamera mee, om minstens één aandenken te scoren. Ik, helemaal mezelf, stevig staand in de branding. Waarschijnlijk deed m’n ma er alles aan (roepen, teken doen?) om mij op elegantere wijze in beeld te krijgen. Helaas. En net toen ze ging afdrukken kwam iemand de rechterhoek ingelopen. Na de ontwikkeling van dit rolletje werd besloten dat de foto van mijn zesde verjaardag niet ingekaderd zou worden.

Vandaag, 53 jaar later, zijn we even aan zee om Miels 6e verjaardag (met uitstel) te vieren. We nemen 100+ foto’s en zullen straks de beste bewerken tot instagrammabele prentjes. Voor de rest is de zee helemaal zichzelf gebleven#hetlevenzoalshetis#mijmeringenvaneenjarige

Van de radar verdwijnen, rennen en schuilen, plannen smeden en die weer wijzigen, en vooral die speurders een neus zetten, hoe zalig is dat. (vooral als je er niet écht in zit.)

Sinds seizoen 1 van dit programma valt mijn oog op camera’s, combi’s en ideale verstopplekken. Bij elk sociaal contact maak ik me de bedenking of en hoe die een hulp kan zijn bij de ultieme verdwijntruc. Geen wandeling in ons landje zonder opstellen van een strategie en afwegen van ontsnappingskansen. Gelukkig doet Dirk alsof dit allemaal doodnormaal is.

Niet slim om dit zo maar te grabbel te gooien, maar mijn plan is (zou zijn) om, met alle respect voor wie het zijn dagelijks leven is, vermomd te gaan als dakloze. Geen rugzak maar een geruite linnenzak, sjofel gekleed met een sjaal om mijn hoofd, en zeker níet doen alsof ik een doel heb. Gaat me zó af, volgens mijn entourage.

Vorige week dan, een wandeling op een wegje tussen Koksijde en Veurne. Weer helemaal in de klopjachtmodus. “Hier zouden we toch niet mogen lopen dan…” Moeilijk om te doen alsof je niet weet waarheen, het is links of rechts. Weinig ontsnappingsmogelijkheden ook. Gesleten vlas aan de ene kant, de vaart aan de andere. Plots: de helikopter van Koksijde boven ons hoofd. Ik trek Dirk net niet mee het water in. Hij denkt mee dat we, moest het voor echt zijn, diep onder water moeten zwemmen, anders zijn we toch zichtbaar uit de lucht. En niet aan de overkant maar een stuk verder in de vaart aan dezelfde kant terug aan wal kruipen, dat zouden ze niet verwachten. Dus, ik noteer vandaag Dirk als compagnon en twee snorkels met extra lange buis voor in de landloperszak als het zo ver is. En de zak zelf? Die geven we dan mee met de cameraman, die zal niet gewonnen zijn voor het onderwatercircuit. Maar hij heeft in elke geval mooie beelden, en wij de prijs voor de vindingrijkste en moedigste deelnemers.

Dit jaar zijn we er helaas weer niet bij, (we hebben ons nog nooit ingeschreven trouwens) maar dat geeft ons een jaar extra voorbereidingstijd. Intussen blijf ik het kind in mij koesteren. En Dirk ook.

(de zolder, deel 1)

De zolder ruimen. Het is een project. Vooral als het ooit de zolder van je ouders en grootouders was. Want wie ben jij dan om hún spullen op te halen van hún zolder? Wie weet straffen ze me als ik aan hun gerief zit, zo bijgelovig ben ik, en intussen is het een excuus. Dus…het blijft een project en een bron van inspiratie. Mijn pa hield van rijmende teksten schrijven en voordragen. Bij elke gebeurtenis, leutig of droevig. Die zijn verzameld op zolder. Vandaag is de verjaardag van zijn afscheid, 30 jaar al. Hij krijgt van mij een rijmende ode aan zijn leven, net zoals hij er zelf honderden schreef. Aan zijn stijl kan ik niet tippen. En zijn teksten blijven nog even staan. Misschien doe ik er nog iets mee. (en koop zo mijn latere straf af 😉)

Pa, (André Bonte, 1910 – 1992)

dertig jaar precies sinds ons afscheid.

Droefheid werd diepe dankbaarheid.

Ik leef zoals jij in het leven stond

en hoor je woorden uit mijn mond.

Je teksten met grappen doorspekt,

serieuze speeches, met bakken respect

liggen in dichte dozen op zolder,

bij liedjes en toneel vol kolder.

Die gaan niet weg, alles blijft nog even.

Het was een groot deel van je leven.

Een leven waarin je het zonnige zag:

Vriendschap, genieten, je vrolijke lach.

In oorlog, crisis en moeilijke tijden

koos je het leven boven het lijden.

Je hield van organiseren en mensen amuseren,

Van ons, de lochtink, ‘poend’ren’ en studeren.

Tussen jou en mij was het niet altijd koek en ei.

Het laatste woord, dat wilden we allebei.

Nu ik het heb geef ik het graag terug,

om te ruziën gaat het leven te vlug.

Groet vanop je zolder,

Katrien